Prezent na komunię — co dać dziecku, które dostanie same koperty

Dwie kategorie dominują nad wszystkimi innymi. Pierwsza to koperty — wygodne dla dających i zwykle odkładane przez rodziców na coś większego albo na konto dziecka. Druga to sprzęt: telefon, tablet, konsola, słuchawki, smartwatch.

Z kopertami nie ma problemu, są uczciwym rozwiązaniem i nikt nie robi z tego afery. Ze sprzętem bywa gorzej, bo kilka osób potrafi wpaść na ten sam pomysł, a decyzja o pierwszym telefonie należy do rodziców, nie do gości. Kupowanie takich rzeczy bez uzgodnienia to najprostsza droga do niezręcznej sceny przy stole.

Trzecia grupa to prezenty religijne i pamiątkowe: książeczki, różańce, obrazki, łańcuszki. Zwykle jest ich kilka i większość trafia do pudełka. Nie znaczy to, że są złe — znaczy tylko, że jeden taki prezent w zupełności wystarczy i najlepiej, żeby przyszedł od chrzestnych.

Zostaje przestrzeń, w której da się naprawdę trafić: rzeczy związane z tym, co dziecko lubi robić, i prezenty, które są przeżyciem albo pamiątką na później.

Do komunii dzieci przystępują zwykle w trzeciej klasie i to jest wiek wyjątkowo niewdzięczny dla kupujących. Zabawki dla przedszkolaka są już obraźliwe, a rzeczy dla nastolatka — jeszcze nie na miejscu.

W tym wieku dziecko ma już swoje wyraźne zainteresowanie i zwykle całkiem serio je traktuje. Piłka nożna, rysowanie, klocki konstrukcyjne, dinozaury, gra na czymś, jazda na rowerze, gry planszowe, wędkowanie z dziadkiem. To jest najlepsza podpowiedź, jaką macie — o wiele lepsza niż zgadywanie po wieku.

Druga rzecz charakterystyczna dla tego momentu: dziewięciolatek zaczyna chcieć rzeczy „dorosłych” w swojej dziedzinie. Nie zabawkowa wędka, tylko prawdziwa. Nie plastikowy aparat, tylko taki, który naprawdę robi zdjęcia. Prezent traktujący go poważnie robi większe wrażenie niż droższy, ale dziecinny.

Najprościej dowiedzieć się wprost od rodziców, czym dziecko żyje w tym roku. Zainteresowania w tym wieku zmieniają się szybko i to, co było hitem dwa lata temu, dziś bywa powodem do wstydu przed kolegami.

Chrzestni mają w tym dniu rolę wyróżnioną, tak jak przy chrzcie. Od nich najczęściej idzie prezent najpoważniejszy: rower, większy sprzęt uzgodniony wcześniej z rodzicami, wyjazd, albo pamiątka z grawerem. To także naturalne miejsce na jedyny prezent religijny w całym zestawie.

Dziadkowie zwykle łączą kopertę z czymś własnym. Świetnie sprawdza się u nich to, czego nie da się kupić: zaproszenie na wspólny tydzień wakacji, pierwszy zegarek, coś przekazanego z rodzinnej historii, wyprawa we dwoje w miejsce, o którym dziecko dawno marzyło. Dziadkowie mają też przywilej, na który nikt inny nie ma odwagi — mogą po prostu zapytać dziecko, czego chce.

Ciocia i wujek, chrzestni rodzeństwa, dalsi krewni — tutaj koperta jest zupełnie na miejscu i nikt nie liczy nikomu pomysłowości. Jeśli chcecie dodać coś od siebie, wybierzcie rzecz z dziedziny, którą dziecko lubi, w rozmiarze, który nie zajmie rodzicom pół pokoju.

Jedna zasada obowiązuje wszystkich: przy większych prezentach dogadajcie się między sobą i z rodzicami. Dwa rowery pod jednym domem albo dwa telefony w jednym dniu to sytuacja, z której wychodzi się z trudem.

Rzeczy, które w tym wieku faktycznie się przydają i nie wracają do pudełka po tygodniu. Wszystkie zakładają jedno: że wiecie, co dziecko lubi robić.

Koperta zostanie wydana, rower zardzewieje w piwnicy, telefon wymieni się za trzy lata. Osobna kategoria to rzeczy, które przetrwają w domu i wrócą w zupełnie innym momencie życia.

Najprostsza wersja to list napisany do dziecka i wręczony rodzicom do schowania — do otwarcia na osiemnastkę albo maturę. Piszecie w nim, jaki był ten dzień, jak wyglądało, co powiedziało przy stole, jakie miało wtedy plany na przyszłość.

Podobnie działa oprawione zdjęcie z komunii z odręcznym podpisem, pudełko z pamiątkami z tego dnia zebranymi przez rodzinę albo nagranie, na którym goście mówią po jednym zdaniu do dziecka. Żadna z tych rzeczy nie zachwyci dziewięciolatka w dniu przyjęcia — wszystkie zachwycą go później.

Warto połączyć taki prezent z czymś, co cieszy od razu. Dziecko dostaje rzecz na teraz i pamiątkę do schowania, a rodzice wiedzą, co odłożyć na potem.

Piosenka napisana o konkretnym dziecku łączy obie te rzeczy naraz: można jej posłuchać przy stole w dniu komunii i zostaje w domu jako pamiątka z datą.

W tekście może być jego imię, data uroczystości, imiona rodziców i chrzestnych, to, czym akurat żyje — drużyna, w której gra, pies, którego wychował, przedmiot, w którym jest najlepszy w klasie. Właśnie te drobiazgi sprawiają, że dziecko rozpoznaje siebie, a nie słyszy ogólnej piosenki o dziecku.

Zamawiają ją zwykle chrzestni albo dziadkowie, często jako dodatek do prezentu głównego. Na przyjęciu wystarczy jeden ustalony moment i wyciszona muzyka — najlepiej tuż przed tortem, gdy wszyscy siedzą przy stole.

Nie trzeba być poetą ani muzykiem. Opowiadacie nam o dziecku swoimi słowami, my piszemy tekst i nagrywamy. Piosenka wraca do Was w 24 godziny, w pliku do odsłuchu i ściągnięcia.