Prezent na chrzest — co dają chrzestni, a co reszta gości

Rodzice chrzestni mają na chrzcie pozycję wyjątkową — to oni stoją przy dziecku w kościele i to od nich oczekuje się prezentu, który zostaje na lata. Zwykle jest to rzecz pamiątkowa albo coś, co ma wartość odkładaną w czasie.

Pozostali goście są w innej sytuacji. Od nich nikt nie oczekuje symbolu — od nich najbardziej przyda się rzecz, która pomoże rodzicom przez najbliższe miesiące, albo zwykła koperta, jeśli nie macie pomysłu.

Warto to ustalić w rodzinie, zanim wszyscy ruszą po zakupy. Jeden telefon do mamy dziecka albo do drugiej pary chrzestnych oszczędza drugiego takiego samego medalika i trzeciego kompletu pościeli.

Po narodzinach rodzice dostają zwykle to samo: ubranka w najmniejszym rozmiarze, kocyki, pluszaki, kosmetyki do kąpieli, śpioszki, grzechotki. Do chrztu spora część tych rzeczy jest już za mała albo w ogóle nieużywana.

Ubranka to najczęstsza pomyłka. Niemowlę rośnie tak szybko, że rzecz kupiona „na teraz” bywa za ciasna, zanim ktokolwiek zdąży ją założyć. Jeśli chcecie kupić ubranie, weźcie rozmiar wyraźnie większy i dopytajcie, w jakiej porze roku będzie noszone.

Druga pułapka to pluszaki. Zwykle jest ich w domu tyle, że rodzice nie mają gdzie ich trzymać, a maluch i tak przywiąże się do jednego, przypadkowego.

Najprostszy sposób, żeby nie trafić kulą w płot: zapytać wprost. Rodzice po kilku tygodniach z noworodkiem doskonale wiedzą, czego im brakuje, i większość z nich powie to bez ceregieli, jeśli tylko dacie im szansę.

Tu najczęściej wracają rzeczy o charakterze pamiątkowym i symbolicznym. Klasyka to łańcuszek z medalikiem albo krzyżykiem, dziecięca Biblia lub książeczka do nabożeństwa, srebrna łyżeczka, oprawiony obrazek. Wiele z tych przedmiotów trafia do szuflady na kilkanaście lat i wraca dopiero przy komunii albo osiemnastce.

Druga popularna droga to prezent odłożony w czasie — konto oszczędnościowe albo regularna wpłata zakładana w dniu chrztu. To bywa najbardziej praktyczna rzecz ze wszystkiego, co dziecko dostanie tego dnia, choć nie robi wrażenia przy rozpakowywaniu.

Trzecia opcja to wzięcie na siebie części samej uroczystości: tort, przyjęcie, fotograf, ubranko do chrztu albo świeca. To zdejmuje z rodziców realny wydatek i jest widoczne przez cały dzień.

Jeśli decydujecie się na przedmiot z grawerem, ustalcie wcześniej pisownię imienia i datę. Poprawianie grawerunku po fakcie zwykle nie wchodzi w grę, a błąd zostaje na całe życie tej pamiątki.

Jeśli jesteście gościem, a nie chrzestnym, najlepiej sprawdzają się rzeczy, które ułatwiają najbliższe miesiące. Dom z niemowlakiem działa w trybie awaryjnym i każda rzecz, która oszczędza czas albo ręce, jest warta więcej niż pamiątka.

Osobna półka to rzeczy, które w dniu chrztu nikogo nie zachwycą, bo są nie dla niemowlaka, tylko dla nastolatka, którym kiedyś będzie. Wręcza się je rodzicom do przechowania.

Najprostsza wersja to list. Piszecie do dziecka o tym, jaki był ten dzień, kto był w kościele, jaka była pogoda, co powiedziała jego babcia. Zaklejacie i podpisujecie rokiem, w którym ma zostać otwarty. Kilkanaście lat później to jest rzecz, której nie da się kupić.

Podobnie działa księga z wpisami od wszystkich gości chrztu, wywołane zdjęcia z tego dnia zamiast pliku w telefonie albo nagranie, na którym każdy z gości mówi jedno zdanie do dziecka.

Ta kategoria ma jedną przewagę nad wszystkim innym: nie da się jej powielić. Nawet jeśli dwie osoby wpadną na ten sam pomysł, każda napisze coś zupełnie innego.

Piosenka napisana o konkretnym dziecku należy do tej samej półki co list na później, tylko że da się jej posłuchać już w dniu chrztu. W tekście może być imię dziecka, data urodzin, imiona rodziców i chrzestnych, historia oczekiwania na nie, zdanie o tym, czego mu życzycie.

Sprawdza się w dwóch momentach: puszczona przy stole podczas przyjęcia, gdy wszyscy są razem, i później — jako coś, co rodzice odtwarzają dziecku przez kolejne lata, a ono z czasem zaczyna to rozpoznawać.

Zamawiają ją najczęściej chrzestni, bo dobrze pasuje do ich roli: jest osobista, zostaje na lata i nie da się jej pomylić z niczyim innym prezentem.

Nie trzeba mieć daru do pisania ani znajomości nut. Opowiadacie historię swoimi słowami, my piszemy tekst i nagrywamy. Gotowa w 24 godziny, dostajecie plik do odsłuchania i pobrania.